คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากเราต้องเผชืญกับความเครียดในชีวิต

 

ความเครียดที่ผมอยากพูดถึงคือความเครียดที่เกิดจากการพลาดหวัง ปัจจัยที่ทำให้เกิดนั้นคงต้องมองถึงปัจจัยที่ทำให้สมหวังก่อน เช่น การที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่เคาดการไว้ ซึ่งความผิดหวังที่จะเกิดขึ้นก็คือสิ่งที่ตรงกันข้ามกัน แน่นอนว่าคนเราเมื่อทำอะไรย่อมต้องคาดคะเนผลที่ตามมาก่อน เป็นธรรมชาติ เมื่อมีเป้าหมาย เราจึงลงมือทำสิ่งนั้น แต่ปัจจัยที่จะไม่ทำให้เกิดสิ่งนี้ขึ้น ถ้ามองให้ดีแล้วมีมากมายเช่นกัน เช่น ถ้าเราทำงานกับคนอื่น เราก็ไม่สามารถรู้ได้ว่า คนอื่นคาดหวังแบบใดกับงาน พูดง่ายๆ คือเราไม่สามารถควบคุมปัจจัยภายนอกได้นั่นเอง

 

ทางแก้เพื่อไม่ให้ต้องเผชิญกับความเครียดจากการผิดหวังต้องทำอย่างไร ไม่คาดหวัง จะทำได้หรือ? หากทำแล้วอาจจะกลายเป็นคนเลื่อนลอยไม่มีเป้าหมายก็ได้ ทำในสิ่งที่ผิดหวังจนกว่ามันจะสมหวัง คนอื่นอาจจะหาว่าเราเป็นคนดันทุรังก็ได้ การยอมรับในสิ่งที่จะเกิดขึ้น อาจเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด

 

หลังจากนี้ก็คงหาหนทางแก้ไขกันต่อไป ในเมื่อเราไม่สามารถคาดหวังจากปัจจัยภายนอกได้ เช่นคน เราก็ต้องเลือก เราไม่สามารถควบคุมคนได้ แต่เราสามารถเลือกคนได้ ซึ่งการศึกษาเรื่องของมนุษย์นั้นถือเป็นเรื่องที่ยุ่งยากที่สุด เราจะเลือกคน เลือกวิธีที่จะใช้ชีวิตกับคนได้อย่างไร

 

เป็นความจริงที่ว่าไม่มีใครอยู่กับเราไปจนตาย เข้าใจเราได้ทุกอย่าง และเป็นไปอย่างที่เราต้องการได้เสมอ และเราเองก็ไม่สามารถเป็นอย่างนั้นสำหรับคนอื่นได้เช่นกัน สิ่งที่ดีที่สุดของความสำพันธ์ระหว่างมนุษย์ด้วยกันคือ "ปาฏิหาริย์"

อย่ารอให้มันเกิดขึ้น และอย่าหวังว่ามันจะเกิด แต่เตรียมพร้อมไว้เสมอ

อย่าคิดว่ามันจะเป็นสิ่งที่มีค่า แต่รู้สึกดีที่มันเกิดขึ้น

จงทำในสิ่งที่ดีที่สุดแก่ตัวเองและคนอื่น เพราะมันอาจจะเป็นปาฏิหาริย์ของคนอื่น

คุณต้องรับผิดชอบในสิ่งเลวร้ายที่คุณทำกับคนอื่น แต่ไม่ต้องรับผิดชอบสิ่งดีๆที่คุณทำให้คนอื่น

ถ้าวันใด คุณรู้สึกว่า ความรักของคุณมีค่า ความรักคือการรับผิดชอบ และขาดมันไม่ได้ ขอให้พยายามให้ถึงที่สุดที่จะมีความสุขกับ แต่อย่าพยายามยื้อสิ่งนั้นไว้ เพราะคุณอาจจะผิดหวังได้

 

ขอให้มีความสุขกับตัวเอง และปาฏิหาริย์เล็กๆจากความรักของคุณ

ชีวิตเรา เกิดมา ทำเกม แล้วก็ตาย

 

เคยคิดมั้ยว่า ทำไมมันถึงได้สั้นนัก ความจริงเราไปกำหนดขอบเขตชีวิตมันให้สั้นเองตะหาก แม้ธรรมชาติจะให้ความตื่นเต้น(อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้)มาเท่าไหร่ เราก็ยังไม่ยุ่งเกี่ยว ไม่สนใจ

ช่วงนี้ แฟนเราคงโกรธอะไรอยู่ในใจ ถามไปก็บอกว่าไม่มีหรอก เขาเป็นคนไม่รู้จักตัวเองเท่าเรา ฮึๆๆ คงเป็นเรื่องที่เราไม่ค่อยใส่ใจเรื่องอื่นๆเท่าไหร่ ก็คนมันเครียดอยู่นี่ จะเอาเรื่องอื่นมาให้วุ่นวายทำไม แต่อย่าลืมนะ เราไม่ได้เดินอยู่คนเดียว บนทางที่สวยหรู(เพราะปูมาสิบแปดปีแล้ว) เราต้องรับผิดชอบ ทำในสิ่งที่อยากทำน่ะดี แต่อย่าทำแค่นั้น ทำเพื่อเธอบ้าง

 

สักวันเธอจะได้ดีใจ ที่เราเป็นปกติซะที

 

แวะหน่อยไม่เสียเวลาหรอก(มั้ง)