ใกล้จะปีใหม่เข้าไปทุกทีแล้ว

จริงๆความสุขหรือความรักมันก็อยู่รอบๆตัวเรานะ ถ้าเราสามารถควบคุมการเข้าออกของมันได้อย่างกับคอมพิวเตอร์ ป่านนี้เราคงนิพพานไปแล้ว เมื่อก่อนเคยคิดอยากจะเขียนหนังสือเรื่องหนึ่ง ชื่อเรื่องว่าโปรแกรมชีวิต ใครๆเห็นก็คงนึกถึงการจัดกิจวัตประจำวัน หรือการวางแผนอนาคต แต่ถ้าเราเขียนโปรแกรมเป็น แล้วรู้ว่าผมหมายถึงการเขียนโปรแกรมแบบไหน ก็จะรู้ว่า ไม่ใช่แบบนั้นแน่ 

การที่เครื่องจักรสามารถคิดเป็นได้ ก่อนอื่นเราต้องสอนให้มันรู้จักการเรียนรู้เสียก่อน จากนั้นเราก็ใส่ข้อมูลให้ไปส่วนหนึ่ง เมื่อมันเอาข้อมูลนั้นไปวิเคราะห์ได้แล้วมันก็จะเรียนรู้ว่า มันจะเดินไปหาข้อมูลที่ไหนต่อ เมื่อได้ข้อมูลจนมันคิดได้ว่าเพียงพอ มันก็จะสร้างข้อมูลต่อๆไป และจะวนเวียนอยู่อย่างนี้จนกลายเป็นวิวัฒนการในที่สุด ดังนั้นการจะโปรแกรมชีวิตให้สามารถกลายเป็นวิวัฒนการได้ ไม่ใช่การจัดสรรว่าเราจะเอาข้อมูลอะไรในชีวิต แต่อยู่ที่เราต้องเรียนรู้ที่จะเก็บข้อมูลเหล่านั้นเอง เช่น สิ่งใดควรรับไม่ควรรับ เราจะจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไร

 

ในชีวิตจริง เราเป็นแค่ส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ เป็นการยากที่จะบอกว่าเราต้องทำอะไรในหนึ่งวันเพื่อให้ประสบความสำเร็จในชีวิต แต่อยู่ที่การรับมือกับสิ่งที่เข้ามาได้มากน้อยแค่ไหน

โปรแกรมแรกเรียกว่า การตัดใจที่อัคติ วิธีการนี้ เราจะตรวจสอบจิตใจเราก่อนว่าปกติหรือไม่ ถ้าไม่ปกติ เราก็จะทำการ copy interface ในการทำงานแบบเก่ามาใช้แทน (เหมือนตอนที่ windows เจ๊ง แล้วให้เอา config เก่ามาใช้เพื่อทำงานใหม่) เช่น ถ้าเจอใครเราจะยิ้ม บันทึก interfzce นี้ไว้ เวลาที่โมโห เราก็จะยิ้ม เพราะถูกสั่งไว้แล้ว

ถ้าทำได้ คุณก็จะเข้าสู่มนุษย์แปลงไปอีกขั้นแล้ว