Browny Application

ช่วงหลังๆนี้รู้สึกว่า การได้ทำงานหลายๆ platform มันมีข้อดีสองสามอย่าง นั่นคือ ไม่ว่าจะมีงานแบบไหน เราก็พอจะมีความรู้มารองรับ รู้แบบการเขียนแต่ละแบบนั้น มีความเฉพาะตัวพอสมควร การเลือกที่จะเขียนแบบไหน ก็ต้องดูความเหมาะสมบ้าง แต่แรงบันดาลใจก็ยังคงเป็นเป้าหมายว่าเราต้องการให้ใครเล่น

 

java me หลังจากที่ไม่ได้เล่นมานาน ก็ได้เห็นอะไรใหม่ๆมาบ้าง กราฟฟิกใน 320*240 นั้นทำได้ดีทีเดียว งานประเภทนี้ยังคงมีบ้างในญี่ปุ่น และในต่างประเทศ แต่ในเมืองไทยคงปิดตายไปแล้ว

java applet engine ที่เราใช้อยู่ค้อนข้างดีเลย ทำเกมได้หลากหลายดี แถมยังใช้ resource จาก pc ด้วย เสียตรงที่คนเล่น ต้องลง jre ด้วย

nds เครื่องเกมสุดโปรดนี้ มีข้อดีตรงเล่นง่าย เพียบพร้อม หรูอีกด้วย แต่ยังต้องอาศัย sdk ที่เป็นลิขสิทธิ์ และการทำแต่ละเกมต้องมีสัญญาผูกมัดยุ่งยาก การโปรโมทตัวผ่าน NDS คงทำได้ยาก

DirectX สนุกดี คงต้องใช้คำนี้ครับ แต่ว่าทุกอย่างมันก้าวไปไกลมาก ยิ่งทำให้การทำเพราะสนุก กับทำงาน ต่างกันมากทุกที ตอนนี้ shader เป็นอะไรที่นาเล่นที่สุด แต่ก็ยากที่สุดเหมือนกัน เพราะที่เราเห็น กับที่เราทำนั้น ไม่ได้ต่างกัน แต่ทำไมผลถึงต่างกันได้

iphone เครื่องแพง ชุด dev แพง ทำไม่เป็น แต่ตลาดน่าสน

 

ในโลกนี้มีอะไรที่น่าสนุกเยอะเลย และสิ่งที่เราต้องการก็คือ ความรู้ ความอดทน กำลังใจเหมือนเดิม ส่วนเครื่องเกมของตัวเอง(BA++)นั้น เป็นยังไงบ้างน้า... รอต่อไป

ใกล้จะปีใหม่เข้าไปทุกทีแล้ว

จริงๆความสุขหรือความรักมันก็อยู่รอบๆตัวเรานะ ถ้าเราสามารถควบคุมการเข้าออกของมันได้อย่างกับคอมพิวเตอร์ ป่านนี้เราคงนิพพานไปแล้ว เมื่อก่อนเคยคิดอยากจะเขียนหนังสือเรื่องหนึ่ง ชื่อเรื่องว่าโปรแกรมชีวิต ใครๆเห็นก็คงนึกถึงการจัดกิจวัตประจำวัน หรือการวางแผนอนาคต แต่ถ้าเราเขียนโปรแกรมเป็น แล้วรู้ว่าผมหมายถึงการเขียนโปรแกรมแบบไหน ก็จะรู้ว่า ไม่ใช่แบบนั้นแน่ 

การที่เครื่องจักรสามารถคิดเป็นได้ ก่อนอื่นเราต้องสอนให้มันรู้จักการเรียนรู้เสียก่อน จากนั้นเราก็ใส่ข้อมูลให้ไปส่วนหนึ่ง เมื่อมันเอาข้อมูลนั้นไปวิเคราะห์ได้แล้วมันก็จะเรียนรู้ว่า มันจะเดินไปหาข้อมูลที่ไหนต่อ เมื่อได้ข้อมูลจนมันคิดได้ว่าเพียงพอ มันก็จะสร้างข้อมูลต่อๆไป และจะวนเวียนอยู่อย่างนี้จนกลายเป็นวิวัฒนการในที่สุด ดังนั้นการจะโปรแกรมชีวิตให้สามารถกลายเป็นวิวัฒนการได้ ไม่ใช่การจัดสรรว่าเราจะเอาข้อมูลอะไรในชีวิต แต่อยู่ที่เราต้องเรียนรู้ที่จะเก็บข้อมูลเหล่านั้นเอง เช่น สิ่งใดควรรับไม่ควรรับ เราจะจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไร

 

ในชีวิตจริง เราเป็นแค่ส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ เป็นการยากที่จะบอกว่าเราต้องทำอะไรในหนึ่งวันเพื่อให้ประสบความสำเร็จในชีวิต แต่อยู่ที่การรับมือกับสิ่งที่เข้ามาได้มากน้อยแค่ไหน

โปรแกรมแรกเรียกว่า การตัดใจที่อัคติ วิธีการนี้ เราจะตรวจสอบจิตใจเราก่อนว่าปกติหรือไม่ ถ้าไม่ปกติ เราก็จะทำการ copy interface ในการทำงานแบบเก่ามาใช้แทน (เหมือนตอนที่ windows เจ๊ง แล้วให้เอา config เก่ามาใช้เพื่อทำงานใหม่) เช่น ถ้าเจอใครเราจะยิ้ม บันทึก interfzce นี้ไว้ เวลาที่โมโห เราก็จะยิ้ม เพราะถูกสั่งไว้แล้ว

ถ้าทำได้ คุณก็จะเข้าสู่มนุษย์แปลงไปอีกขั้นแล้ว

เวลาที่มีอยู่น้อยนิด สิ่งสำคัญอยู่ที่การจัดสรร

 

คนที่มีประสิทธิภาพ ทางด้านชีวิตนั้น ควรจะเพียบพร้อมไปด้วย สุขภาพ และความคิด เมื่อมีสองส่วนนี้ เราจึงสามารถ มีประสิทธิภาพในด้านการงาน ผมจะยกตัวอย่างสองตัวอย่างนะครับ คือตัวอย่างแรก เป็นคนที่เอาแต่ทำงานไม่ห่วงตัวเอง มันก็เหมือนคนที่เอาแต่ใช้จ่ายด้านชีวิต โดยไม่หาสิ่งอื่นมาทดแทน กับอีกตัวอย่างหนึ่ง เป็นคนที่เอาแต่ดูแลสุขภาพ แต่ไม่เอาสุขภาพที่ดีมาใช้ทำอะไร

 

แน่นอนว่าสุขภาพ ต้องมาก่อน ดังนั้น ตัวอย่างหลังอาจจะมีภาษีที่ดีกกว่า หมายถึงว่า คนที่ยังทำอะไรไม่เสร็จอาจจะดีกว่า คนที่ทำอะไรผิดๆ แต่คนที่ไม่ยอมก้าวหน้าก็ดูไม่ดีเหมือนกันนะครับ

 

จัดแบ่งเวลาในแต่ละวันดีๆนะครับ

คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากเราต้องเผชืญกับความเครียดในชีวิต

 

ความเครียดที่ผมอยากพูดถึงคือความเครียดที่เกิดจากการพลาดหวัง ปัจจัยที่ทำให้เกิดนั้นคงต้องมองถึงปัจจัยที่ทำให้สมหวังก่อน เช่น การที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่เคาดการไว้ ซึ่งความผิดหวังที่จะเกิดขึ้นก็คือสิ่งที่ตรงกันข้ามกัน แน่นอนว่าคนเราเมื่อทำอะไรย่อมต้องคาดคะเนผลที่ตามมาก่อน เป็นธรรมชาติ เมื่อมีเป้าหมาย เราจึงลงมือทำสิ่งนั้น แต่ปัจจัยที่จะไม่ทำให้เกิดสิ่งนี้ขึ้น ถ้ามองให้ดีแล้วมีมากมายเช่นกัน เช่น ถ้าเราทำงานกับคนอื่น เราก็ไม่สามารถรู้ได้ว่า คนอื่นคาดหวังแบบใดกับงาน พูดง่ายๆ คือเราไม่สามารถควบคุมปัจจัยภายนอกได้นั่นเอง

 

ทางแก้เพื่อไม่ให้ต้องเผชิญกับความเครียดจากการผิดหวังต้องทำอย่างไร ไม่คาดหวัง จะทำได้หรือ? หากทำแล้วอาจจะกลายเป็นคนเลื่อนลอยไม่มีเป้าหมายก็ได้ ทำในสิ่งที่ผิดหวังจนกว่ามันจะสมหวัง คนอื่นอาจจะหาว่าเราเป็นคนดันทุรังก็ได้ การยอมรับในสิ่งที่จะเกิดขึ้น อาจเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด

 

หลังจากนี้ก็คงหาหนทางแก้ไขกันต่อไป ในเมื่อเราไม่สามารถคาดหวังจากปัจจัยภายนอกได้ เช่นคน เราก็ต้องเลือก เราไม่สามารถควบคุมคนได้ แต่เราสามารถเลือกคนได้ ซึ่งการศึกษาเรื่องของมนุษย์นั้นถือเป็นเรื่องที่ยุ่งยากที่สุด เราจะเลือกคน เลือกวิธีที่จะใช้ชีวิตกับคนได้อย่างไร

 

เป็นความจริงที่ว่าไม่มีใครอยู่กับเราไปจนตาย เข้าใจเราได้ทุกอย่าง และเป็นไปอย่างที่เราต้องการได้เสมอ และเราเองก็ไม่สามารถเป็นอย่างนั้นสำหรับคนอื่นได้เช่นกัน สิ่งที่ดีที่สุดของความสำพันธ์ระหว่างมนุษย์ด้วยกันคือ "ปาฏิหาริย์"

อย่ารอให้มันเกิดขึ้น และอย่าหวังว่ามันจะเกิด แต่เตรียมพร้อมไว้เสมอ

อย่าคิดว่ามันจะเป็นสิ่งที่มีค่า แต่รู้สึกดีที่มันเกิดขึ้น

จงทำในสิ่งที่ดีที่สุดแก่ตัวเองและคนอื่น เพราะมันอาจจะเป็นปาฏิหาริย์ของคนอื่น

คุณต้องรับผิดชอบในสิ่งเลวร้ายที่คุณทำกับคนอื่น แต่ไม่ต้องรับผิดชอบสิ่งดีๆที่คุณทำให้คนอื่น

ถ้าวันใด คุณรู้สึกว่า ความรักของคุณมีค่า ความรักคือการรับผิดชอบ และขาดมันไม่ได้ ขอให้พยายามให้ถึงที่สุดที่จะมีความสุขกับ แต่อย่าพยายามยื้อสิ่งนั้นไว้ เพราะคุณอาจจะผิดหวังได้

 

ขอให้มีความสุขกับตัวเอง และปาฏิหาริย์เล็กๆจากความรักของคุณ

ชีวิตเรา เกิดมา ทำเกม แล้วก็ตาย

 

เคยคิดมั้ยว่า ทำไมมันถึงได้สั้นนัก ความจริงเราไปกำหนดขอบเขตชีวิตมันให้สั้นเองตะหาก แม้ธรรมชาติจะให้ความตื่นเต้น(อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้)มาเท่าไหร่ เราก็ยังไม่ยุ่งเกี่ยว ไม่สนใจ

ช่วงนี้ แฟนเราคงโกรธอะไรอยู่ในใจ ถามไปก็บอกว่าไม่มีหรอก เขาเป็นคนไม่รู้จักตัวเองเท่าเรา ฮึๆๆ คงเป็นเรื่องที่เราไม่ค่อยใส่ใจเรื่องอื่นๆเท่าไหร่ ก็คนมันเครียดอยู่นี่ จะเอาเรื่องอื่นมาให้วุ่นวายทำไม แต่อย่าลืมนะ เราไม่ได้เดินอยู่คนเดียว บนทางที่สวยหรู(เพราะปูมาสิบแปดปีแล้ว) เราต้องรับผิดชอบ ทำในสิ่งที่อยากทำน่ะดี แต่อย่าทำแค่นั้น ทำเพื่อเธอบ้าง

 

สักวันเธอจะได้ดีใจ ที่เราเป็นปกติซะที

 

แวะหน่อยไม่เสียเวลาหรอก(มั้ง)